Celiakia a łysienie plackowate

Cier­pisz na łysie­nie plack­owate? Być może masz też inną chorobę autoim­muno­log­iczną – celi­ak­ię (trwałą nietol­er­ancję glutenu). Nielec­zona celi­akia może zaostrzać objawy łysienia plack­owa­t­ego a w niek­tórych przy­pad­kach nawet je powodować. Co robić, żeby popraw­ić kom­fort swo­jego życia? Sprawdź.

Celiakia i łysienie plackowate – dlaczego współwystępują?

Obie te choro­by mają podłoże autoim­muno­log­iczne – pod wpły­wem określonych czyn­ników orga­nizm zaczy­na atakować swo­je własne tkan­ki. W przy­pad­ku łysienia plack­owa­t­ego uszkodzeniom ule­ga­ją miesz­ki włosowe, co powodu­je wypadanie włosów, a w przy­pad­ku celi­akii – degrad­owane są kosm­ki jeli­towe, które odpowiada­ją za wchła­ni­an­ie skład­ników odży­w­czych w jeli­tach.

Tym­cza­sem bada­nia wykazu­ją, że tego typu schorzenia częs­to współwys­tępu­ją. Związek między łysie­niem plack­owatym a celi­ak­ią badany jest już od 1995 roku, kiedy lekarze uznali, że test w kierunku celi­akii warto wykon­ać u wszys­t­kich chorych z prob­le­mem łysienia.

Celiakia to zniszczone jelita

Degradac­ja kosmków jeli­towych następu­je po dostar­cze­niu orga­niz­mowi glutenu – biał­ka obec­nego w najpop­u­larniejszych zbożach. Te małe wypust­ki w jeli­tach są atakowane przez prze­ci­w­ci­ała, z powodu czego nie mogą praw­idłowo przyswa­jać skład­ników odży­w­czych z poży­wienia czy leków. To z kolei powodu­je niedobo­ry, niedoży­wie­nie i słab­sze wchła­ni­an­ie leczniczych sub­stancji akty­wnych.

Nieleczona celiakia i jej wpływ na łysienie plackowate

Jeśli cier­pisz jed­nocześnie na łysie­nie plack­owate i celi­ak­ię, ta dru­ga choro­ba może mieć duży wpływ na Two­je zdrowie i ter­apię łysienia. W jaki sposób?

Zmniejsza­jąc skuteczność podawanych leków, które po pros­tu nie wchła­ni­a­ją się praw­idłowo.

Zaostrza­jąc objawy łysienia plack­owa­t­ego.

Osłabi­a­jąc orga­nizm, który nie ma siły do wal­ki z chorobą i regen­er­acji mieszków włosowych.

Powodu­jąc dodatkowe nieprzy­jemne i niebez­pieczne dolegli­woś­ci.

Przyczyną łysienia jest celiakia? Eliminacja glutenu może cofnąć chorobę

Jeśli za Two­je kłopo­ty za włosa­mi odpowia­da celi­akia, wye­lim­i­nowanie czyn­ni­ka toksy­cznego (glutenu) może spowodować remisję choro­by i odrost włosów.

Przykła­dem może być 14-let­ni chło­piec z łysie­niem plack­owatym, u którego wykry­to celi­ak­ię. Prze­jś­cie na dietę bezg­lutenową spowodowało odrost włosów zarówno na głowie, jak i na całym ciele! [1]

Resz­ta nie ma nieste­ty poję­cia, że w ich jeli­tach toczy się niebez­pieczny stan zapal­ny. Dlaczego? Chodzi przede wszys­tkim o niską świado­mość doty­czącą choro­by – więk­szość osób wciąż myśli, że to zwykła aler­gia albo schorze­nie wieku dziecięcego.

Tym­cza­sem celi­akia może uak­ty­wnić się w każdym wieku, a ryzyko zachorowa­nia jest znacznie wyższe u osób z inny­mi choroba­mi autoim­muno­log­iczny­mi. Chodzi nie tylko o łysie­nie plack­owate, ale też m.in. reuma­toidalne zapale­nie stawów, Hashimo­to czy cukrzy­cę typu 1.

Nieleczona celiakia – jak się objawia?

Trwała nietol­er­anc­ja glutenu może mieć bard­zo różnorodne objawy – u każdego trochę inne. To dodatkowo utrud­nia rozpoz­nanie, ponieważ niewielu lekarzy łączy obec­ne u chorych symp­to­my z celi­ak­ią.

Diagnostyka celiakii trwa nawet… 12 lat!

 

To nieste­ty bard­zo nieko­rzyst­nie odbi­ja się na całym orga­nizmie i lecze­niu łysienia plack­owa­t­ego – chory narażony jest nie tylko na nieprzy­jemne dolegli­woś­ci, a pon­ad­to ma też wyższe ryzyko raka (nawet o 50%).

Nawet jeśli nie masz objawów wskazu­ją­cych na celi­ak­ię, cho­ru­jąc na łysie­nie plack­owate jesteś w grupie ryzy­ka zachorowa­nia na to schorze­nie. Warto więc rozpocząć diag­nos­tykę jak najszy­b­ciej. Od czego zacząć?

Test DNA – czy masz geny odpowiedzialne za celiakię?

Wykonu­jąc badanie gene­ty­czne sprawdzisz, czy masz geny odpowiada­jące za trwałą nietol­er­ancję glutenu (HLA DQ2.2 i/lub HLA DQ2.5 i/lub HLA DQ8). Ich brak umożli­wia wyk­lucze­nie celi­akii już po jed­nym bada­niu, a obec­ność to wstęp do dal­szych testów (badań bio­chemicznych), dzię­ki którym sprawdzisz akty­wność choro­by. Jeśli nie jest akty­w­na w danym momen­cie, dobrze co jak­iś czas wykony­wać bada­nia kon­trolne. Do naszych wyników dołąc­zone są zalece­nia lekarskie oraz diete­ty­czne ze wskazówka­mi dal­szej diag­nos­ty­ki.

Warto zdawać sobie sprawę, że choro­ba może uak­ty­wnić się tylko u tych osób, które mają predys­pozy­c­je gene­ty­czne.

Diagnoza celiakia – co robić?

Jeśli cho­ru­jesz na celi­ak­ię, lecze­nie opiera się na całkowitej elim­i­nacji glutenu. Wye­lim­i­nowanie czyn­ni­ka dzi­ała­jącego toksy­cznie pozwala odbu­dować jeli­ta – dzię­ki temu skład­ni­ki z poży­wienia czy leków znów zaczną się wchła­ni­ać. To umożli­wi zmniejsze­nie przykrych objawów, uniknię­cie kole­jnych powikłań i popraw­ie­nie ter­apii łysienia plack­owa­t­ego.

Dietę bezg­lutenową najlepiej wprowadz­ić dopiero po wykryciu celi­akii. Ważne jest też skon­sul­towanie jadłospisu z diete­tykiem, by nie spowodować kole­jnych niedoborów i uzu­pełnić te już pow­stałe.

[1] H. Karakuła, I. Dzikows­ka, M. Dzikows­ki, A. Pel­czars­ka-Jam­ro­ga, M. Próch­nic­ki, Czy pro­duk­ty zbożowe mogą być szkodli­we dla naszej skóry? Pow­iąza­nia pomiędzy reakcją na gluten i zaburzeni­a­mi der­ma­to­log­iczny­mi, „Zdrowie Dobrostan. Dobrostan i Społeczeńst­wo” 2013, 4,  s. 126.